The making of een maquette 1:200, van stoel tot stad

Tim Prins was 1 van de 8 genomineerde architecten die 3 maanden de tijd had om aan zijn inzending voor de Prix de Rome Architectuur 2014 te werken. Net als de andere architecten op de shortlist besteedde hij de werkperiode niet alleen aan onderzoek en ontwerp, maar ook aan het maken van een maquette. In zijn geval kwam de maquette op een bijzondere  manier tot stand, onder andere met dank aan de werkplaatsen van de Jan van Eyck Academie en hulpvaardige vrienden en bekenden.

Tim Prins schreef over het maakproces:
“De Prix de Rome lokte uit, dat naast een ontwerphouding ook met presentatietechnieken werd geëxperimenteerd. Een proces van mislukkingen ging vooraf aan een productielijn, waarin voor het kantoor iedere processtap nieuw was. De opbrengst van het binnenshuis houden van het maakproces was ervaring voor latere projecten. Daarnaast leunde de eigen productie ook op een netwerk van vooral niet-architecten met een inmiddels aangewakkerde affectie voor architectuur.

Om eer te doen aan de traditionele rol van een rijksacademie binnen de Prix de Rome vond de werkperiode deels plaats in de Jan van Eyck Academie in Maastricht. In haar meervoudigheid was de academie een vruchtbaar landschap van dialogen en output. Het Heimo Lab bood de faciliteiten voor het gietproces van 900 kunsthars speelstenen en zonder het Charles Nypels Lab was zeefdruk als medium ondenkbaar geweest. Eind januari 2015 zal de Jan van Eyck Academie “Who owns my city” bij haar thuis exposeren.

De zeefdruktechniek verschaft een extra narratief in de presentatie; geen vanzelfsprekende opbouw van lagen, maar een associatie van denken, maken en waarneming. Door panelen achter elkaar te hangen permitteert het plexiglas combinaties van diagrammen om conclusies samen te stellen. Wit is in plaats van ondergrond deel van het medium. Het neon geel was deel van het onderbouwend onderzoek en legt ook bij de panelen de accenten op de belangrijkste details. Het zwart was de laatste laag en werkt als een geschreven fixatie van het ontwerp. De vervaardiging is uiterst foutgevoelig en elk paneel is een unicaat.

Het model is uit drie elementen opgebouwd. Refererend naar het Groothandelsgebouw, waar met openbare gelden ook de basis werd gelegd, is de onderbouw een gegoten fundament, welke stabiliteit levert aan meer dan de eigen bouwkavel. Ieder programmadeel op de begane grond is ontworpen door een ander teamlid. Ze zijn uitgevoerd in glasheldere ‘commons’ om de overgang van publiek en collectief te minimaliseren. De bovenbouw is het resultaat van spelen van investeerders. De speelstukken verwijzen naar een samenleving van geïndividualiseerde technische eenheden in de nieuwe kleur: smartphone-zwart.”

De maquette van Tim Prins is samen met de inzendingen van de andere genomineerden nog tot en met 4 januari te zien in Het Nieuwe Instituut in Rotterdam.