Start tentoonstelling en uitreiking Prix de Rome

De tentoonstelling met het werk van de vier kunstenaars die zijn genomineerd voor de Prix de Rome Beeldende Kunst 2017 is vanaf 2 december in de Kunsthal Rotterdam te zien. Vanaf dat moment kan iedereen kennismaken met het nieuwe werk van Melanie Bonajo, Rana Hamadeh, Saskia Noor van Imhoff en Katarina Zdjelar. De bekendmaking van de winnaar is op vrijdagmiddag 15 december.

Bij de tentoonstelling verschijnt een publicatie met het werk van de genomineerde kunstenaars. Deze bevat teksten van Maria Barnas, Julia Mullié en Laurens Otto, en is uitgegeven door nai010 uitgevers.

Melanie Bonajo, Progress vs. Sunsets, HD video, still, 2017

Melanie Bonajo, Progress vs. Sunsets, HD video, still, 2017

Melanie Bonajo (Heerlen, 1978) woont en werkt in Amsterdam. Zij studeerde aan de Rietveld Academie en deed residencies aan de Rijksakademie in Amsterdam en ISCP in New York. Haar werk bestaat uit films, performances en installaties over technologische ontwikkelingen en de toenemende vervreemding die de hedendaagse mens ervaart ten opzichte van zijn/haar natuur. Kunnen we grappige internet dierenfilmpjes de ruimte in sturen voor aliens om ons ecosysteem te ontdekken? Dergelijke vragen onderzoekt Bonajo voor het tweede deel in haar trilogie Progress vs. Sunsets (2017) dat zij voor de Prix de Rome ontwikkelt. In tegenstelling tot meer traditionele natuurdocumentaires wil Bonajo laten zien hoe onze relatie met de natuur is veranderd door de populariteit van amateurfilmpjes waarin dieren acteurs zijn geworden van de menselijke fantasie.
Zij doet dit door dierenfilmpjes te bekijken door de ogen van kinderen. Zo stelt haar nieuwe film indirect vraagstukken aan de orde over dierenrechten in relatie tot biodiversiteit, kapitalisme, verstedelijking en de westerse rationalistische traditie. Gaan de kinderen zich in de nabije toekomst afzetten tegen volwassenen en als afscheidingsbeweging een eigen maatschappij beginnen?

Rana Hamadeh, The Sleepwalkers, film still, work commissioned by The Showroom, Nottingham Contemporary & Institute of Modern Art, Brisbane

Rana Hamadeh, The Sleepwalkers, film still, work commissioned by The Showroom, Nottingham Contemporary & Institute of Modern Art, Brisbane

Rana Hamadeh (Beirut/Libanon, 1983) woont en werkt in Rotterdam. Zij deed haar master aan de Dutch Art Institute/ArtEZ in Enschede. Hamadeh ontwikkelt langdurige onderzoeksprojecten zoals haar grootschalige operaproject The Ten Murders of Josephine. Een eerste aanzet in de vorm van een interactief ‘geluidskampement’ is momenteel te zien bij Witte de With Center for Contemporary Art in Rotterdam. Hamadeh bouwt in het project voort op het genre van rechtzaakspektakels en onderzoekt de condities van rechtsgeldigheid en het recht van spreken als onderdeel van juridische verhandelingen. Volgens Hamadeh is de getuigenverklaring onlosmakelijk onderdeel van de rechtspraak, maar blijven veel getuigenissen onuitspreekbaar en onuitgesproken. Daarbij stelt zij vragen aan de orde als ‘Hoe kan men in het heden getuigen over wat is uitgewist door koloniaal en patriarchaal geweld?’ In een poging de rechtspraak te kraken gebruikt Hamadeh het theater om een kakofonisch monument op te richten voor afwezige en uitgewiste stemmen, voor het onopgemerkte, onuitgesprokene en onuitspreekbare. Voor de Prix de Rome ontwikkelt zij een act uit deze opera die in zijn geheel wordt opgevoerd op 14 en 15 december in de Schouwburg Rotterdam.

#+28,06, 2017 (detail) Foam, plaster,wood, aluminium, stone, ceramics, LED light, resin. Installation view solo show #+28.00 Galerie Fons Welters, Amsterdam, 2017, Courtesy of the artist and Galerie Fons Welters, Amsterdam. Photo: Gert Jan van Rooij

#+28,06, 2017 (detail) Foam, plaster,wood, aluminium, stone, ceramics, LED light, resin. Installation view solo show #+28.00 Galerie Fons Welters, Amsterdam, 2017, Courtesy of the artist and Galerie Fons Welters, Amsterdam. Photo: Gert Jan van Rooij

Saskia Noor van Imhoff (Mission/Canada, 1982) woont en werkt in Amsterdam. Zij studeerde aan de Rietveld Academie en was resident bij De Ateliers en Künstlerhaus Bethanien in Berlijn. Van Imhoff maakt installaties die ontstaan uit haar fascinatie voor systemen van het tentoonstellen, archiveren en conserveren van (kunst)objecten. De ordeningen die kunstinstituten in hun collectie aanbrengen, de context die de waarde en het verhaal van een object bepaalt en de architectuur van tentoonstellingsplekken gebruikt Van Imhoff voor haar eigen associatieve opvatting waarmee zij nieuwe dwarsverbanden legt tussen kunst en het alledaagse. Haar installaties worden opgebouwd uit een schakering van originele en gevonden objecten, eigen en andermans kunstwerken, teksten, diagrammen, een archief van online gevonden beelden en het document van eerdere tentoonstellingen. In de installatie #+31.00, gemaakt voor de Prix de Rome tentoonstelling, onderzoekt Van Imhoff hoe de tentoonstellingsruimte als artificiële vitrine kan dienen. Objecten in een vitrine worden op een statische wijze gepresenteerd, alsof zij zich in een vacuüm bevinden. Het werk legt daarbij een link naar de manier waarop we onszelf proberen glad te strijken en te conserveren, verwijzend naar een tijdsverloop dat aan een persoonlijke mentale en fysieke staat kan worden verbonden. Daarnaast vraagt Van Imhoff zich in #+31.00 af of het ontleden van een onderhuids systeem niet tegelijkertijd een nieuwe constructie creëert? Hoe definiëren onzichtbare, immateriële en associatieve eigenschappen van een ruimte ons begrip van onze omgeving?

Katarina Zdjelar, still uit 'Not a Pillar Not a Pile (Tanz für Dore Hoyer)', 2017

Katarina Zdjelar, still uit ‘Not a Pillar Not a Pile (Tanz für Dore Hoyer)’, 2017

Katarina Zdjelar (Belgrado/Servië, 1979) woont en werkt in Rotterdam). Zij studeerde onder andere aan het Piet Zwart Instituut in Rotterdam. In haar video’s, geluidswerken en andere projecten onderzoekt zij hoe mensen zich gedragen door via taal, stem en lichaamstaal opnieuw hun eigen identiteit uit te vinden wanneer zij zich bewegen tussen verschillende culturen. De filminstallatie die zij voor de Prix de Rome maakt is geïnspireerd op het archiefmateriaal van een dansstudio die in 1945 werd opgezet in het naoorlogse Dresden. De choreografieën die daar werden gemaakt zijn geïnspireerd op het grafische werk van Käte Kollwitz. De artistieke en maatschappelijke verwantschap tussen Kollwitz en de oprichtster van de dansstudio vermengt Zdjelar met andere voorbeelden van feministische, pacifistische en collectieve acties die klassen- en sociale verschillen bestrijden. Het resultaat is een film over het lichaam als een instrument van verzet en mogelijkheden. Zdjelar vermengt daarin bestaande beelden uit de realiteit met geënsceneerde scenes en personages en toont ons de ambiguïteit, strijd en schoonheid van menselijke ervaringen.